දෙහදක ආදරය(සයවන කොටස)
මොකද අද වෙලසනින් යන්නෙ, වෙනද 7.45 නේද යන්නෙ.
නෑ, අම්මේ අද කලින් පංති පටන් ගන්නවයි කියල කිව්වා.
කියටද පංති ඉවර වෙන්නෙ,
හරියටම කියන්න බැහැ.
ම්….බුදු සරණයි.
මං යනවා අම්මේ
………………………………..
මං බස් නැවතුමට විත් බලා සිටියෙ නොයිවසිල්ලෙනි.කිවුවා සේම ඔහු 7.10 බස් එකේ පැමිණ සිටියේය.මට ඇති වුයේ සතුටකි.ඔහු සිටි තැනට එන ලෙස මට හිසින් සන් කලේය.
නමුත් බසයේ මා අදුරන අයියා කෙනෙකු සිටි හෙයින් ඔහු අසලට යාමට මං නුපුලුවන් විය.
ඇයි මං කතා කලාම ආවේ නැත්තෙ.
අදුරන කෙනෙක් බස් එකේ හිටිය.
ඔව් ඉතින් අපි කතා කලාම එන් නෑනේ.
මේ සිතාර කිව්වම තේරුම් ගන්න.
හරි හරි ඉතින් ඕකට ඔචිචර කේන්ති ගන්න ඕන නැහැනේ.
හා…හා…සුභානි දෙන්නම අද එකට ඇවිත් තියෙන්නෙ නේද යැයි කියමින් ප්රියා අප සිටි තැනට පැමිණියේය.
නෑ ප්රියා සිතාරට ඔයත් එක්ක කතා කරන්න ඕන කිව්වා. ඒකයි කලින් ආවේ යැයි පවසන විට සිතාර සැනකින් නැගිට කේන්තියෙන් එලියට ගියේය.
මොකද හලෝ එකපාරටම වුනේ.
සුභානි මේ ඕන නැති විහිළු කරන්න එපා.
ආ…. එතකොට ඔයාට මම විහිළු කලොත් කේන්ති යනවා.එයා එතකොට ඔයාට ෆෝන් කරන්නෙ.
ඒ කියන්නෙ සුභානි ඔයාට මාව සැකයි කියලනේ.
අපෝ මට කමක් නෑ ඔයාල ඕන දෙයක් කර ගන්න.
පොඩ්ඩක් ඉන්න මේ බලන්න එයා මට එවපු මැසේජ් යැයි පවසා ඇය එවපු මැසේජ් වගයක් මට පෙන්විය.එය බලා අවසන් වන විට සර් පංතියට පැමුණිනි.සිතාර වාඩි වුයේ මට පිටුපස බංකුවෙනි.සර් උගන්වන අතර තුර ඔහු මට නොයෙක් විහිළු කතා ලියමින් චිට් එවන්නට විය.
මේ..පාඩුවෙ ඉන්නව හලෝ සර්රුත් බලනවා.බනිවි.
කමක් නෑ මටනේ ඔහේට මොකෝ.
කතා කරන්න එපා තමුසෙ මාත් එක්ක.
විහිළු වක් කලේ තරහද.
තරහ වෙන්න යාළුවෙලා හිටියයි.
යාළුවෙලා ඉන්නම ඕනෙයි තරහ වෙන්න.පංතියේ ලමුන් අප දෙදෙනා දෙස බලා සිනාසෙනු පෙණින.මට ඇති වුයේ අනියත බියකි.
සිතාර පංතිය අවසන් විමට ප්රථම මගෙ අතට පොඩි කොළ කෑල්ලක් දි ඉවතට ගියේය.එය දිග හැර බැලුමට දෙනෙත් අදහා ගත නොහැකි විය.
එහි ලියා ඇත්තේ කුමක්ද ඊලග කොටසින් බලමු.